"That Cookie Monster" (Chapter 25-FINALE)

[Sa bahay nila James at Fretzie]

            Nakaupo lang sina Bret at Fretzie sa may swing habang nagmomoment rin sina James at Devon sa rooftop.

Bret: Fretzie?

Fretzie: Baket?

Bret: May tanong ako.

Fretzie: Ano yun?

Bret: Bakit ikaw marunong magtagalog tapos ang kuya mo hindi?

Fretzie: Ahh, kasi pinanganak at lumaki si kuya dun sa Australia. Dun rin naman ako pinanganak sa Australia pero noong 2 years old ako umuwi kami dito kaya mas kinalakihan ko ang wikang tagalong kumpara kay kuya.

Bret: Ahhh. Kaya pala. May isa pa akong tanong.

Fretzie: Hirit mo na.

Bret: Sinabi na sa akin ni ate ang totoo.

Fretzie: (nagtaka) Anong totoo?

Bret: Yung tungkol kay Bun-bun.

Fretzie’s mind: Patay na! Anong ipapalusot ko?

Fretzie: (nagpatay malisya) Bakit? Kay Bun-bun?

Bret: Asus! (pinikot ang tagiliran ni Fretzie) Ikaw kaya nagnakaw nun! Bakit mo naman siya kinuha?

Fretzie: Aray ko Bret! Ang sakit nun ah! Kinuha ko pala siya?

Bret: HAHA. Painosente2x ka pa! Kahit ganyan mukha mo neng di yan uubra sa kin!

Fretzie: Che! Oo na. Kinuha ko na nga si Bun-bun.

Bret: Bakit nga?

Fretzie: Eh kasi… Kasi ang cute niya, di ko mapigilan sarili ko kaya kinuha ko.

Bret: Weh? Yun lang bah?

Fretzie: Oo naman! Ano pa bang idadahilan ko? Eh yun lang naman talaga.

Bret: Sigurado ka? (tumitig kay Fretzie)

Fretzie: (namumula) Oo nga kulet!

Bret: Sure? (nilapit pa ang mukha)

Fretzie: (lalong namula) Ewan ko sa’yo!

Bret: Eh ba’t nagagalit ka? (nakangisi)

Fretzie: Kulet mo naman kasi!

Bret: Sige na nga, behave na ko oh. (umupo ng maayos) Di na kita kukulitin tungkol dun. Ibang tanong na lang.

Fretzie: Hay nako Bret! Ano na naman yan?

Bret: Pagod ka na ano?

Fretzie: Huh? Aw. Oo, kaya pasok na ako sa loob ha. (tumayo)

Bret: Maghapon ka na kasing tumatakbo sa isip ko.

Fretzie: (lumingon kay Bret ng nakanganga)

Bret: HAHA! Di makapagsalita! Pagod na yata talaga!

Fretzie: Bahala ka na nga!

Bret: Ang cute mo Fret! Halika nga!

            Hinablot ni Bret ang bewang ni Fretzie at yun! Walang dalawang pag-iisip niya itong hinalikan sa labi. Hindi rin naman kumawala si Fretzie at tinugon rin ang halik ni Bret. Pagkatapos ay humirit pa si Bret,

Bret: Fretzie? (nagmeaningful look)

Fretzie: Hmmmmm?

Bret: Umutot ka ba?

Fretzie! Oh My God Bret! Ano ba yang sinasabi mo?! Hindi noh!

Bret: Kasi you blew me away!

Fretzie: (hinampas si Bret) Ikaw talaga!

_________________________________________

[Sa rooftop]

James: How did you that?

Devon: Did what?

James: The concert I mean. A lot of people did come and I thought it was even more than what we had on our last concert-the real one.

Devon: Ewan ko. Basta kinontact ko lahat ng kakilala ko. Tsyaka naglagay rin kami ng mga posters sa school mo.

James: Whoa! You did that all for me?

Devon: Ano pa nga bah?

James: Wow. I must be the luckiest man to have a girlfriend like you.

Devon: Weh? Di ka pa rin nagbago. Bolero pa rin.

James: (kinuha ang kamay ni Devon at tumutok sa mga mata nito) Really I am. And I sincerely thank you for that.

Devon: Dahil ikaw ang pinili ko at girlfriend mo ako?

James: That, of course but mostly for not giving up on me, Devs.

Devon: Ahhh. (namula) Sure. Malakas ka sakin eh! (tumingin sa ibang direksyon)

James: Yeeee...Kenileg akow nown ah! (kiniliti sa tagiliran si Devon)

Devon: (nagulat) Ano? Ano sabi mo?!

James: Huh? Did I say something?

Devon: James? Ganyan ka na naman ha. May sinabi ka.

James: I did?

Devon: Yes, you did. Sige na. Ulitin mo, please? (nagbeautiful eyes kay James)

James: HAHA. No! It’s so embarrassing Devs.

Devon: Naku! Nahiya ka pa?! Eh girlfriend mo naman ako eh.

James: But still!

Devon: Upakan kita, gusto mo? (nag-action)

James: Why do you have to be so violent to your boyfriend huh?

Devon: Sabihin mo na kasi!

James: Do I really have to say it again Devs? You heard it already, right?

Devon: Oo nga. Pero gusto ko, ulitin mo.

James: Fine, but don’t laugh! (Devon nodded) Yeeee...Kenileg akow nown ah! (highpitch pa!)

            Dahil sa sinabi ni James napatawa ng malakas si Devon at natulak niya ng malaka si James sa kinauupuan nito.  

James: Ouch! (tumayo at hinawakan ang ulo habang tumatawa lang si Devon) It hurts!

Devon: (napansin ang sinabi ni James) Naku! James! Sorry sorry sorry (habang inaalalayan si James para umupo ulit) Ok ka lang bah?

James: Huh? Where is my magic lamp?

Devon: (nagulat at nanlaki ang mata) Oh My God! James! This is me Devon, remember? (nagpanic) Devon, your girlfriend? (hinawakan si James)

James: Devon? No! I don’t know who you are! Let go of me! (inalis ang kamay ni Devon)

Devon: (nangingiyak na) James! Wag ka naman magbiro oh! Di ka na nakakatuwa ha!

James: Princess Jasmine? Where is she?

Devon: Ano bang ginawa ko? (nanginginig sa takot)

James: My lamp! Where is my magic lamp?!

Devon: James naman! (hinawakan ang mukha ni James) Don’t you remember me James? Devon (tinuro ang sarili) This is Devon! Me, Devon!

            Nang makita ni Devon na walang kahit anumang reaksyon ang bumuo sa mukha ni James ay umiyak na ito. Sinubsob na lang niya ang kanyang mukha sa sariling mga kamay at humagolgol ng malakas.

James: My mind doesn’t remember anything, but my heart certainly does.

            Nagulat si Devon sa sinabi ni James at inangat ang kanyang ulo para makita ang mukha ni James. Nakangiti lang ito sa kanya at nakatitig sa kanyang mga mata.

Devon: James?

James: (pinahid ang luha sa mga mata ni Devon) Stop crying, will you? I can’t stand it when you do.

Devon: So walang amnesia? (parang baby na pinipigil ang pagiyak)

James: No, of course not. (sweet smile) I was just playing a joke on you.

Devon: (pinalo ang balikat ni James) Loko ka! Alam mo bang pinaworried mo talaga ako? Ano bang napasok sa kokote mo at ginawa mo yun?!

James: I know. I can see it all on your face. Don’t you know you’re still cute even when you cry?

Devon: Che! Sinasabi mo lang yan kasi guilty ka.

James: Certainly not. Though it made you cry, I’m still not gonna say sorry.

Devon: Huh? Baket?

James: Well, even though I am sure that you love me. Still I was able to prove how much is it. I mean, the love you felt for me. I had never been so happy in my whole life Devs. You're the best thing that's ever happen to me. Through all those months we have been a couple, you never said you love me. But I guess, everything you did, including earlier-your crying moment, was an enough proof for me to believe that you do really love me. And I just would like to say that I truly do feel the same, even more than you do. 

Devon: (mas naluha sa mga sinabi ni James)

James: Devon? Why are you crying? Did I say something wrong?

Devon: No! Wala!

James: Then why are you-

Devon: (pinahid ang luha) Ikaw kasi! Napakapoetic mo!

James: Well, everything that I was saying is true. You believe it, don’t you?

Devon: Oo na! At sino bang may sabing di kita mahal? Mahal nga kita noh!

James: Wow! I can’t believe it. Hearing those words from you just makes me so so (naghanap ng tamang adjective)

Devon: So ano?

James: I don’t know. I just can’t describe it.

Devon: (tumawa)

James: You know what I learned from the day you left me?

Devon: Ano?

James: I finally understood what true love meant. Love meant that you care for another person's happiness more than your own, no matter how painful the choices you face might be.

Devon: (kinilig ang lola) Grabeh ka ha. Nagnonose bleed na ako dito! Umayos ka nga! at magtagalog ka ha! 

James: What?! You know it's hard for me to speak tagalog Devon.

Devon: Ah basta! Gusto ko itagalog mo lahat ng sinabi mo kanina. (pinipigilan ang tawa)

James: You're impossible! Devon! Why are making everything so difficult for me?

Devon: Ah basta basta basta! Tagalog! (nag-evil look)

James: Fine!

Devon: Then?

James: Well, it's very easy. (ngumiti) After all, there are only 2 tagalog words I need to use to translate them. 

Devon: (natulala)

James: And that is....(tumitig sa mga mata ni Devon) MAHAL KITA Devon.

Devon: (ngumiti) Mas mahal kita James.

            Dahan-dahang nagkalapit ang mga mukha nina James at Devon. At dun, sa ilalim ng malaking buwan at sa liwanag ng mga daan-daan bituin, may dalawang nilalang na hindi maisalarawan ang matinding nadarama para sa isa’t-isa. Sa wakas ay natagpuan na nila ang pag-ibig na matagal na nilang hinahanap-hanap.

            "He stared at her, knowing with certainty that he was in love with her. He pulled her close and kissed her beneath a blanket of stars, wondering how on earth he'd been lucky enough to find her." 

~THE END~

_________________________________________

Note: OMG! Di ako makapaniwala! Tapos na ang ff ko sa wakas! Naiiyak ako. HAHA. Promise. I’m just so happy. Weee! I just want to thank everyone who are always supporting me and always telling me that I can make this ff. Thank you so much for believing in me! Weeee! You know who you are guys. Di ko maexplain nafefeel ko, kahit sabihin niyo pang OA. HAHA. Kidding. Basta thank you talaga sa mga lahat ng bumasa, nagfollow at nagcomment. Can I just ask one last favour? Comment kayo pleaseeeeeeeeeeeee. Gusto ko malaman ano say nyo. Pwede? Sige na. hehe. Thank you talaga and I love you Gems! Wuhooo!

P.S. Bukas na ang GV!