"That Cookie Monster" (Chapter 17)

            Hindi makatulog si Devon sa kakaisip sa nangyari kanina. Siya rin naman ay naguguluhan rin sa sarili.

[Devon’s convo with her conscience :)]

            DC: Patay ka na ngayon Devs.

            D: Alam ko! Si James naman kasi.

            DC: Anong si James? Kasalanan mo kaya.

            D: Nakokonsensya ako.

            DC: Ayan ka! Ganyan ka naman palagi eh!

            D: Wag mo na nga akong sisihin! Si James nga.

            DC: Anong si James nga? Paano na siya?

            D: Yun na nga eh! Di ko alam!

            DC: Gawin mo kung ano ang tama.

D: Di ko nga alam kung ano ang tama eh.

DC: Alam ko na alam mong mahal mo siya.

            D: Alam ko? A-e Oo. Pero paano si Pat? Baka mag-

            DC: Si Patrick na naman. Ewan ko sa iyo!

            D: Di ko siya pwedeng iwan.

            DC: Di mo siya pwedeng iwan, pero si James pwde?

            D: Di naman sa ganun. Pero- 

            (naputol dahil nagring ang phone)

            DC: Hay asungot.

Devon: Hello?

Patrick: Nasa bahay ka na? Nakauwi ka ba ng maayos?

Devon: Ah Oo.

Patrick: Magparty tayo sa Friday.

Devon: Kung sa Friday… (tinignan ang calendar) [Friday, December 31, 7:30 PM: James’ Band Competition] Ahmm… Patrick, sa Friday a-

Patrick: Yan ang araw na magsisimula tayo ulit. Pumunta ka sa bahay mga 8 o’clock ng gabi. Alam mo naman ang mangyayari kapag di ka pumunta di ba? (binaba na ang linya) (nakatingin sa poster ng Band Competition)

          Hindi na nakatanggi si Devon. Bakit ba kasi sa Friday pa siya inayaya ni Patrick eh yun pa naman yung araw ng Band Competition nila James.

Devon’s mind: Bakit sa Friday pa? Lord naman! Pinaparusahan niyo ba ako? Magsisimba na ako araw-araw promise! Ano na nga bang gagawin ko? Nahihirapan na ako. (lumuha)

________________________________________

[December 30, 2010]

            Maagang pumunta si Devon sa bahay nila Patrick. Gusto niya sana itong pakiusapan na baka pwede sa ibang oras na lang. Ngunit nang makarating na siya ay nakalock ang pintuan. Tinawagan niya ito pero hindi niya ito macontact, out of coverage area daw. Wala siyang nagawa kundi puntahan na lang si James at magpaalam sa kanya.

Nang makarating na siya malapit sa practice room, nagdadalawang-isip siya kung tutuloy ba talaga siya. Natatakot siyang pumasok dahil hindi niya alam kung ano ang sasabihin kay James. Natatakot siyang makita kung ano ang magiging reaksyon ni James kapag sasabihin niyang di siya makakapunta sa competition nito. Naririnig niyang nag-eensayo ang mga ito at si James ay kumakanta. Talagang nag-eensayo ang mga ito para sa competition, gusto pa rin nilang manalo. Pagkatapos ng ilang minuto ng paghihintay ay napagdesisyunan niyang umalis na lang.

            Kagabihan ay pumunta siya sa kanilang rooftop para abangan si James. Ngunit iba ang kanyang nakita. Nakita niya ang mga bondpapers na naka-hang sa clothes line nina James at may mensahe itong ipinaparating sa kanya. 

Napaiyak na lang si Devon sa nakita. Nasasaktan rin naman siya.

________________________________________

[December 31, 2010, 7:58 pm]

            Kanina pa nagstart yung competition. Pangatlong banda na ngayon ang tumutugtog sa stage habang nag-aabang pa rin si James kay Devon sa backstage. Sinabihan niya ito nung nasa restaurant pa sila na 7:30 ang competition magsta-start. Ngunit mag-aalas 8 na, hindi pa rin dumadating si Devon. Hindi niya ito nakita kahapon kaya nangangamba siyang baka nakalimutan nito ang competition o may nangyaring masama sa dalaga. Nagsabit rin naman siya nga mga bondpapers sa clothes line nila para makita ni Devon. Sinubukan din niya itong tawagan kahapon ngunit di rin naman ito sumasagot.

James’ mind: Devon, please show up. I need you.

Becca: James! Tayo na ang susunod. Ready ka na?

James: Damn it! Why isn’t she around yet?!

Becce: James, may problema ba?

James: Devon is not yet here. (worried)

Yong: Pare, relax lang. Dadating rin yon. Impossible namang di yun pupunta dito. Espesyal ka kaya. Yeeee…

Sophia: Tama ka Kuya Yong. Teka Kuya James, tinawagan mo ba siya?

James: I called her last night since she didn’t visit me yesterday. But she didn’t answer. Even this morning, I called her still no anwer. I’m really worried now! (naalala yung nangyari nung isang araw)

James’ mind: Is she acting this way because of that? Devon, please.

Kyra: James, wa ka ngang mag-freak out dyan. Dadating siya, okay?

James: I truly hope so. (sad mode na)

________________________________________

Sa Stage…

MC: Wow! That was a great performance coming from the Jaevon Band! Want more guys?!

Crowd: Wuhoooooo!

MC: Relax guys. The next band is the last year’s champion. I bet you all are gonna shout it out at the top of your lungs. Scream like you just sold your souls because it’s the “SHOUT OUT FOR GOOD VIBES”!

Crowd: Yeah! Go James!

            At lumabas na nga ang banda nila James. Kahit iba ang pakiramdam ni James dahil wala pa rin si Devon, kailangan pa rin nilang ituloy ang performance nila.

Becca: Let’s do this!

            Nagsimula ng tumugtog si Kyra sa keyboards pati na rin si Yong sa lead guitar. Si James naman ay di mapakali at palingon-lingon sa paligid. Hinahanap pa rin niya si Devon, baka kasi nandoon lang iyon sa audience. Napansin ng ibang kabanda ni James na hindi pa rin ito kumakanta kahit turn na nito.

Kyra: James! Ano ka ba! (sinita si James)

James: Oh I’m really sorry. Please start again.

Becce: James, you don’t want the crowd to be disappointed, do you?

James’ mind: Devon, I’m holding on. I’ll still be waiting.

________________________________________

WM: Medyo maikli lang. Pasenxa na, pinabibitin lang. Hehe. Nabasa niyo ba yung nasa bondpapers? Btw, kawawa si James noh? Sumasakit na heart ko. Dadating ba talaga si Devon? ABANGAN! :)

"That Cookie Monster" (Chapter 16)

WM: Pafollow po sa blog. Thanks. Enjoy reading!

_________________________________________

Sa practice room nila James…

Devon: Halika na James. Sige na. Labas na tayo. Please? (habang hinihila-hila si James)

James: (deadma kay Devon)

Devon: Saan mo gustong pumunta ha? Sa tabing-dagat ulit? Sige ako na lang ang bahala. Pagkakain tayo, libre ko.

James: Devon, what’s wrong with you?

Devon: Lalabas lang naman tayo, okay? Kaya tara na. (pilit na hinihila ang braso ni James)

Sa kakahila ni Devon kay James natumba ang music stand sa harapan ng binata. Tumilapon pati na rin ang mga music sheets na nakalagay sa music stand. Mukhang malapit ng mainis si James kaya tumalikod na lang ito kay Devon. Hindi niya maintindihan kung ano ang nangyayari sa dalaga.

James: (lumingon kay Devon) You’re acting really weird lately, what’s wrong? You know that I don’t have time to go out.

Devon: James. I’m the one who has no time. (WM: nag-eenglish na si lola oh?)

James: What are you talking about? After the band’s competition, we can still meet up and go out. Devs, you know that this competition means a lot to me. If you’ll just go here to invite me to hang out with you again, please don’t come here anymore.

Devon: Fine! Di na ako pupunta dito! (nagalit) Magdate ka mag-isa!

Kyra: Devon, ano bang nangyayari sa ‘yo? Di ka na nga nakakatulong, nang gugulo ka pa.

Devon: (lumingon kay Kyra) Pabayaan mo nga kami! James, bilis na. Ibaba mo na yang gitara mo.

James: (deadma na lang at nagpatuloy sa pagtugtog ng gitara)

Devon: (nagring ang phone) (binasa ang message at biglang umalis)

_________________________________________

            Umuulan ng malakas ng bumaba si Devon mula sa taxi. Sinalubong siya agad ni Patrick at pinasilong ito sa payong na dala.

Devon: Bakit? May kailangan ka ba?

Patrick: Maari mo ba akong samahan para pumili ng mga damit ko? (ngumiti)

Devon: Ano?! Yan lang ang dahilan kung bakit mo ako minadaling pinapunta rito?

Patrick: Susuotin ko ‘yon sa hospital. Di ba gustong-gusto ka ni mama? Pero di ako sigurado kung makikilala ka pa ni mama.

Devon: (ngumiti) Naiintindihan ko. (tinapik ang balikat ni Pat) Tara na. Ilibre mo ako pagkatapos ah.

Patrick: Sige na nga.

            Habang naglalakad silang dalawa napansin ni Devon si Bret na nakasakay sa isang motor. Agad tinakpan ni Devon ang kanilang mga mukha gamit ang payong.

Devon: (kinabahan) Tayo na. Dali! (binilisan ang paglalakad nang …

Bret: Ate! Ate! Hoy! Diyan ka lang! Wag kang tatakbo! (habang nililiko ang motor patungo kay Devon)

Devon: (hinila si Patrick at tumakbo) (naiwan ang payong dala-dala nila)

Bret: Ate! Patay ka sa akin ngayon pag naabutan kita!

            Kasabay ng pagbuhos ng malakas na ulan ay mabalis na tumakbo si Devon habang hawak-hawak niya si Patrick. Nang may nakita siyang mapapagtaguan, agad silang nagtungo doon at nagtago.

Patrick: Bakit ka pa tumakbo?

Devon: Eh si Bret kaya yun.

Patrick: (chuckles) (inakbayan si Devon kahit basang-basa)

Devon: (biglang nailang) Ah… Hala Pat! Kailangan ko pa palang tulungan si mama sa mga gawaing bahay. Naku yung mga damit namin, siguradong basang-basa na ang mga iyon! Sa susunod na lang ha. Bye! (umalis)

_________________________________________

Nang makarating na si Devon sa bahay, nagulat siya sa nakita niya. Kahit alam niya kung ano ang maaaring gawin ng kanyang kapatid, hindi niya pa rin inaasahan na totohanin ito ni Bret.

Bret: (lumapit kay Devon) James, ayan oh! Turuan mo nga ng leksyon yan! Humanda ka! (pumasok sa loob ng bahay)

James: (tumayo at lumapit kay Devon)

Devon: Anong problema, busy man? (WM: nagdradrama na naman si lola?)

James: Forget about holding hands, what else did you guys do? (nawo-worried)

Devon: Labas ka na dun. (akmang papasok sa bahay)

James: (pinigilan si Devon) (tinanggal ang jacket) If Patrick needs something, we’ll go to him together. (isinuot ang jacket kay Devon) Let’s help him together, okay?

Devon: (nakayuko lang) Galit ka ba sa akin?

James: Am I like you? Even if you left me there without saying anything. Even if you went out with Patrick without me knowing it, I’m not mad. (huminto at tila nag-isip) Wait. But I think I should, right? (sweet smile)

Devon: (chuckles) (tumingin kay James at yumuko ulit) Sorry na :(

James: What?

Devon: (ngumiti) Wala. Sabi ko Salamat sa lahat. James?

James: Hm?

Devon: Naniniwala ka ba talaga sa akin? Kahit na umabot pa sa World War 3, paniniwalaan mo pa rin ba ako?

James: (nagsmile lang) What are you talking about?

Devon: Sumagot ka na lang kasi.

James: (hinawakan ang kamay ni Devon)

Devon: Kahit na marami na akong nagawang kasalanan, panini-

James: (biglang hinalikan sa lips si Devon)

Devon: (hindi nagrespond sa halik at kumawala pagkatapos ng ilang segundo) (yumuko) Pasok na ako.

            Nakatingin lang si James kay Devon habang papasok na ang dalaga sa kanyang bahay. Naguguluhan na si James. Hindi niya pa rin alam kung ano ba talaga siya sa buhay ni Devon. Sa labas ng gate, naiwan siyang mag-isa at nagtataka. There is only one question that still keeps on nagging him.

James’ mind: Does she really love me?

_________________________________________

WM: Ano? Bitin ulit? Di naman masyado. HAHA. Abangan niyo ang kakaibang twist na mangyayari sa next chapter. Nakakabreak ng heart ata. Ewan. LOL.

&& sagutin niyo naman yung naiwang tanong ni James oh! Mahal ba talaga siya ni Devon? ABANGAN! :)

"That Cookie Monster" (Chapter 15)

            Mabilis na tumatakbo si Devon habang hinahabol din ang hininga. Hindi niya alam kung maabutan pa niya ito. Kinakabahan na talaga siya sa gagawin ng binata. Nang marating na niya ang pinakamataas na floor nakita niya si Patrick na nakaupo sa pinakadulo nito na tila nagpapahangin lang. Hindi alam ni Devon kung ano ang tumatakbo sa isipan ni Patrick. Natatakot siyang baka ito ay bigla na lang tumalon.

Devon: (unti-unting lumapit) Pat! Ano bang ginagawa mo diyan? (kinakabahan)

Patrick: (biglang tumayo at muntik ng ma-out of balance)

Devon: Patrick! Huwag! Ano ka ba?! Bumaba ka na nga! (nangingiyak na sa takot)

Patrick: (di nakinig) Si mama… Kahit nandyan pa siya, para ring namang wala. Pakiramdam ko, wala na akong silbi. Gusto ko nang mawala. Gusto ko nang mamatay.

Devon: Patrick naman.

Patrick: Bakit ba ganito? Bakit ako? Bakit ang pamilya ko pa?

Devon: (umiiyak na) Sorry Patrick. Sorry na talaga. Kasalanan ko ang lahat at inaamin ko iyon. Magiging okay rin ang lahat Pat. Gagaling ang mama mo. Sasamahan kitang pumunta sa hospital. Bibisitahin natin siya, okay?

Patrick: Hindi. Hindi mo naiintindihan ang nararamdaman ko. Ang pakiramdam na mas maganda ang mamatay na lang kaysa sa mabuhay pa. Wala na akong dahilan pa para mabuhay. Wala na si papa, si mama. Nag-iisa na lang ako! Ngayon, wala na akong karamay. Wala na akong matatakbuhan pa.

Devon: Nandito pa naman ako di bah? Tutulungan kita Pat. Nandito naman ako palagi eh. Kaibigan mo ako! Di bah ikaw na mismo ang nagsabing gusto mong magsimula ulit? Sasamahan kita. Gagawin natin ang lahat para maging masaya.

Patrick: (tumingin lang sa mga ulap)

Devon: Paano na ang mama at papa mo kapag wala ka na? Paano na ako? Patrick, kung mamatay ka, mamatay din ako!

Patrick: (lumingon kay Devon)

Devon: Halika na. (inabot ang kamay) Pat, bumaba ka na. Pinapangako ko sa iyo, hinding-hindi kita iiwan. Kapag kailangan mo ako, dadating ako agad. Sige na please. (unti-unting lumapit kay Pat) Maniwala ka sa akin.

Patrick: (tumingin kay Devon)

Patrick’s mind: Kailangan mo siya Pat. (unti-unting inabot rin ang kamay at bumaba na rin)

Devon: (biglang natumba) Bigyan mo ako ng isang linggo. Isang linggo lang, okay? (umiiyak ng todo)

Patrick: (lumuhod at niyakap si Devon)

________________________________________

            Habang nagpra-pratice sila James sa room ay pumasok si Devon ng masayang-masaya. Kumaway kaagad si James ng makita si Devon.

Becca: Hey, break muna?

Kyra: Sige. Para mapag-aralan muna ni Sophia yung kanta.

Sophia: Paano nga ba toh? Tama ba? (pinapatugtog yung bass guitar)

Devon: (lumapit kay James)

James: Hi Devs! (binaba ang gitara) Shouldn’t you be in school at this time?

Devon: Huh? Ah Oo. Pinauwi na kasi kami ng teacher eh. Wala daw siyang maidiscuss. (ngumiti)

James: (chuckles) Let me introduce you to our new bassist. This is Sophia. Sophia, this is Devon, my- Ahhmm… (tumingin kay Devon)

Devon’s mind: Ano na naman kayang nasa kokote ng gagong ito? (nakasimangot)

James: Kidding. (pinisil ang balikat ni Devs) My girlfriend.

Sophia: Nice to meet you Devon.

Devon: Ako rin. Nice to meet you. (ngumiti) (lalo pang lumapit kay James) Labas tayo James. Maganda ang weather ngayon. Di masyadong mainit. (lumambing bigla eh?)

James: I can’t. I have to practice. Just bear with me a little more, kay?

Devon: (hinawakan ang braso ni James) Sige na. Labas na tayo. Kahit sandali lang. Please? (nagpapacute)

Kyra: Devs, hindi ba’t sinabi ni James na hindi pwede? Anim na araw na lang ang natitira sa amin para magpractice.

Devon: Kyra, wag ka ngang makialam.

James: Devon. (parang pinagsabihan)

Devon: Sorry na. Gusto ko lang naman kasing lumabas eh. Kung ayaw, di wag. (naglakad papaalis)

Becca: Sige na, umalis na kayo James. Parang umuwi talaga siya ng maaga para lang sa ‘yo.

James: But Bec-

Becca: Okay lang naman. Pagtutuunan muna namin ng pansin itong si Sophia. Wala ka namang problema sa pagkanta mo eh. Si Sophia na lang ang medyo sablay pa.

________________________________________

            Pumunta sila James sa isang mall at nanood ng sine. Nagtalo pa sila kung anong papanoorin nilang movie. Magkaiba kasi ang gusto nila. Ang isa gusto ng horror, ang isa naman gusto yung romantic.

Devon: Horror sabi eh! Corny kaya pag may love story. Tska predictable yung mga nangyayari kapag tungkol sa love. Expected rin naman kasing magkakatuluyan pa rin ang dalawang bida sa bandang huli. Gusto ko horror! Horror! Horror! (itinaas ang kamay na parang nagra-rally)

James: I say we watch a romantic movie. We are a couple, right? So it’s better if we watch movie about love. Agree or disagree?

Devon: Disagree pa rin. Eh sinong nagyaya para lumabas tayo? Di bah ako? Kaya ako ang pipili kung ano ang papanoorin natin. Wag ka nang umangal!

James: Oh no! That’s not it Devs! You maybe are the one who invited me to go out. But I’ll ask you this, who gets to pay for the 2 tickets? (nag-smirk)

Devon: (sumimangot bigla) Ikaw.

James: So I’ll be the one to choose the movie that we’ll watch.

Devon: Pero-

James: (tinakpan ang bibig ni Devon) Don’t argue anymore. It’s Final! Romantic Movie!

Devon’s mind: Sinong mag-eenjoy nyan? Panget kaya. Bahala ka. Matutulog na lang ako.

            Habang nanonood sila sa movie na napili ni James, magkahawak ang kanilang mga kamay. Kung minsan lumilingon si James kay Devon para tignan kung naaliw ba ito sa pelikula. Meron din namang nakakatawang part sa movie kaya kung minsan tumatawa si James habang si Devon ay pilit pinipigil ang tawa para kunwaring di siya natutuwa sa movie. Inaantay lang ni Devon na sabihin ni James na manood na lang sila ng ibang pelikula. Pero natapos na lang ang pelikula hindi niya ito narinig mula kay James.

James: The movie was fun and its story was great! It was kinda more like of a comedy movie than a romantic one. Choosing it was not a mistake! (lumingon kay Devon) Right, Devs?

Devon: Right ka dyan. Panget nga eh. Di na talaga ako manonood ng movie kasama ka.

James: Owz? You think so? I saw you smiling once!

Devon: Baka nakasmile lang ako non kasi nakakatawa kang tumawa. Parang bakla.

James: Who are you kidding Devs? Me or yourself? I know you liked it. (ngumiti)

Devon: Ewan ko sa ‘yo. Punta na nga lang tayo sa park. Maglalaro na lang ako.

James: Fine kiddie.

________________________________________

            At pumunta nga sila sa park. Naglaro sila na parang bata, naghabulan pa. Buti naman at nag-iba na rin ang mood ni Devon matapos makapaglaro sa park. Mahilig kasi itong maglaro kahit dalaga na. Hindi pa rin siya napapagod sa paglalaro ng mga slides, swings at kahit yung mga monkey bars. Napagkasunduan nilang pumunta rin sa isang bazaar pagkatapos maglaro sa park. Habang naglalakad papunta sa bazaar…

Devon: (nasa likuran ni James) Bakit ayaw mong ipadala sa akin yung gitara mo?

James: You don’t understand, do you?

Devon: Ang alin?

James’ mind: I love you. I care for you.

James: Nothing. (tumingin sa ibang direksyon) Oh! It’s cosplay!

James:(tumakbo papunta sa cosplay event) Oh! There is Rukia Kuchiki and Isane Kotetsu! Where’s Ichigo Kurosaki? (naglibot-libot) Oh there he is! Bleach! I miss watching that anime! Devon, it’s cool right? (lumingon ngunit wala si Devon)

Devon: (naglalaro ng mga collectibles ng iba't-ibang characters) Ganda! Cute naman nito!

James: (nakita si Devon at pinuntahan) Is there a Cookie Monster head mask here? (naghanap) You’ll look really good if you wear it.

Devon: Anong sabi mo?! Gusto mo upakan kita?

James: Haha. (tumakbo)

Devon: (hinabol si James)

            Hindi na natuloy ang pagpunta sana nina James sa bazaar. Tumuloy na lang sila sa dati nilang pinuntahan, yung malapit sa dagat. Sabay nilang pinanood ang paglubog ng araw.

________________________________________

Sa school ni Devon…

Jenny: Para naman walang problema sa ‘yo ah. Di ka naman mainit. (hinawakan ang kamay ni Devon)

Devon: (nagmamadaling niligpit ang mga gamit) Sabihin mo na lang kay prof na masakit ang tiyan ko. Mga limang araw lang naman eh.

Jenny: Wow. Galing naman niyan. Limang araw na masakit ang tiyan? Grabeh ka Devs ha!

Devon: Ah basta! Ikaw na ang bahalang magpalusot. (naglakad palabas ng pintuan ng silid)

Jenny: Uy Devon! Naman eh!

Jenny’s mind: Bakit kaya siya ganun ngayon? Di naman siya ganito dati ah. Hay naku! Devon talaga, pinapasakit ulo ko! Mag-absent rin kaya ako? Haha

________________________________________

WM: Oh ayan! Sumakit na ulo ko! Haha. Pasenxa na kung bitin ulit. Ganyan talaga ang mga FF nagpapabitin. Anong say nyo sa Chapter ngayon? Medyo mahaba yan ah. Hehe. Pakifollow po yung blog tska comments na rin. Thanks sa lahat ng readers!

Anong nangyayari kay Devon? Bakit kaya siya nagkaka-ganyan? ABANGAN! :)

"That Cookie Monster" (Chapter 14)

            Sinugod ni James si Patrick. Sinuntok niya ito sa tiyan. Di naman nagpatalo si Patrick at sinuntok din si James sa pisngi. Kanina pa sila nag susuntukan. Kahit na dumudgo na nga ang ilong ni James lumalaban pa rin siya. Si Patrick naman wala ring paki sa sakit na nararamdaman. Ayaw niyang magpatalo. Sabay silang sumugod sa isat’-isa kaya nagkabunungguan sila at natumba.

James: Ahhh! Ahh! (namimilipit sa sakit habang nakahiga)

Patrick: (nasa sahig rin) I- I really hate it at first. Devon being beside you. But now, when Devon has you being by her side, it makes me more upset.

James: I don’t care if it’s now or in the future, I still like you as my fri-

Patrick: But, let me say sorry for once. I don’t want to…lie to myself anymore.

_________________________________________

            Naglalakad si Devon papauwi sa kanilang bahay. Nang makarating na siya sa gate, napahinto siya ng makita niya si James na nakasandal sa may gilid ng gate nila. Hinihintay pala siya nito. Nagulat siya kasi may mga pasa ito at may bahid pa ng dugo sa ilong. Huminto siya sandali ngunit nagpatuloy rin siya sa paglalakad papasok sa gate. Papasok na sana siya sa kanilang bahay ng…

James: Devon. Patrick said he wants to look for you.

Devon: Si Patrick at ako a-

James: I know. I also know that he has been suffering a lot. I know he needs you. But…but can you please continue to stay by my side? I can still continue singing without Patrick in the band. I sang too, before I met him. (sighed) But I feel that if I don’t have you, I can’t sing anymore. My life can’t go on.

Devon: (pinipigilang umiyak)

James: I like Patrick a lot now and in the future. He’s my bestfriend and will always be. I don’t want to ruin each of our realtionships. I don’t want you to leave and also Patrick. Let me think of a way to make the three of us happy.

Devon: (umiiyak) James

James: (pinilit tumayo ngunit di kaya) (iniabot ang kamay kay Devon) Can you give me a hand? My legs are numb, I can’t stand up.

Devon: (kinuha ang kamay at pinull-up si James) (nakayuko lang)

James: (cupped Devon’s face and his thumb tracing Devon’s eyes) Your eyes, before and until now…are still beautiful.

Devon: (mahinang pinalo ang chest ni James paulit-ulit habang umiiyak)

James: (biglang niyakap si Devon) Please stop crying. Seeing you like this tears me up inside. (ibinagay ulit ang kwintas)

            Walang nagawa si Devon kundi umiyak lang ng umiyak. Hindi niya kayang iwan si Patrick kahit naayaw na nito sa kanya. Hindi rin siya sigurado kung mahal niya ba talaga si James. Ngayon ay naguguluhan na siya sa sitwasyon nilang tatlo.

_________________________________________

Kinabukasan ay binisita ni Patrick ang ina sa hospital. Mag-iisang taon na ring nasa hospital ang kanyang ina. Grabe kasi itong nadepress nung nakulong ang kanyang asawa. Ang ama lang naman kasi ni Patrick ang inaasahan  nila. Sinilip muna ni Patrick ang ina mula sa pintuan ng kwarto nito. Nasasaktan siya tuwing nakikita niyang ganito ang ina, nakatunganga at parang may sariling mundo. Hindi niya napigilan ang lumuha. Iniisip rin niya ang kanyang papa na 9 taong na ring nakakulong.

_________________________________________

Papa ni Patrick: Kumusta na ang mama mo Pat?

Patrick: (tumango lang)

Papa ni Pat: Pasensya na talaga Pat. Dahil sa akin nagkaganyan ang mama mo. Gusto ko na talaga siyang makita pero hindi pa rin ako makakalabas dito.

_________________________________________

James: (kumakatok) Patrick? Patrick!

            Nakamukmuk lang si Patrick sa kanyang silid. Walang ibang ginawa kundi ang umiyak habang si James naman ay nag-aantay sa kanya sa labas.

_________________________________________

Sa isang restaurant…

James: (habang kumakain) Sorry, I really want to go to the beach with you.

Devon: (sumusubo ng kanin) Ah, hindi. Ok lang. Pwede naman tayong pumunta doon pagkatapos ng competition. 

James: Right. But will you miss me? (pacute si lolo)

Devon: Ha! Umasa ka! (nagmamaldita si lola!)

James: Okay. I know I really don't have to ask that question. I'm sure you will. (sweet smile)

Devon: Kapal mo ah! Kumain ka na nga! (sinubuan si James in a harsh way)

James: Ouch! Careful!

Devon: Yan ang napapala mo sa pagpapacute.

James: I'm not doing any pacute stuffs. (nagpa-pouty  lips)

Devon: Eh ano yan! (tinuro si James)

James: I'm not! I'm just NATURALLY cute. (wide grin)

Devon: Hay naku! Ubod ng yabang! Ayoko ng makipag-usap sa iyo! (nagdrama si lola at tumayo)

James: Wait! (grabbed Devon's hand) I'm just making fun of you. Please stay.

Devon: (umupo ulit) So ano ako sa 'yo? Clown?

James: Naaaahh. My girlfriend! My ADORABLE girlfriend! (sweet smile)

Devon's mind: Lecheng bata to ah. Pinakikilig ako! (namumula)

Devon: Nek-nek mo!

James: (napansin ang pamumula ni Devs) You're blushing! Haha

Devon: Hindi ah! (tinakpan ang mukha)

James: Then why are you covering your face? What's there to hide?

Devon: Eh pinagtatawanan mo kasi ako eh!

James: Fine I won't. (nagbehave)

Devon: (tumingin sa paligid) (nagmouth) Tignan mo nga James! Nakatingin sila sa atin!

James: So what?

Devon: Anong so what ka dyan! Kakahiya kaya!

James: There is nothing to be ashamed of Devs.

Devon: Tumigil ka na ha! Iba na nga lang ang pag-usapan natin.

James: Kay. (sweet smile)

Devon: Sa competition, wala kayong bassist di bah? Anong gagawin niyo?

James: Patrick will be back. Hey, is Patrick originally like this? Few days, few days he-

Devon: Hoy! Paghusayan niyo ha. Magiging busy na talaga kayo sa pag-eensayo.

James: Yeah. But only for a short period of time. I can’t accompany you to play. Maybe there would be times that I can’t come with you in going home. Please try to understand, babe.

Devon: Yaks! Ew! Babe?! Umayos ka nga! Ayokong tawagin mo ako ng ganyan ha! Makakatikim ka talaga sa akin. At tsaka sa tingin mo ba katulad mo ako? Sus! Parang bata kung umasta. 

James: But you like it, don't you? (nagsmirk)

Devon: Ang alin naman?

James: Both. Calling you babe or baby and me being childish. I'm right, ain't I? (naughty smile)

Devon: Che! Umayos ka ha. Last na talaga. (kinuha ang empty glass at nag-action na parang itatapon kay James) Ha! Takot? (chuckles) Waiter! Isa pa ngang iced tea!

James: (nabilaukan) (nagsmile)

James' mind: That is one of the reasons why you love her. She is Devon. She is what she really is. No lies, no pretending.

_________________________________________

Bret: Paano mo na lamang hindi ko talaga binili ang bunny na yun? Mama naman! Bakit mo naman hinayaang mawala! Nacute-tan pa naman si Fretzie nun! (nakatayo sa paanan ng mama nila)

Mama Lene: (nakahiga habang naglalagay ng cucumber sa mukha)

Bret: Pagnalaman niyang nawala, anong gagawin ko?

Mama Lene: Ikaw talaga Bret. Nasisiraan ka na bah? Sino ba namang hindi magdududa sa bunny na yun? Pinaligoan mo lang naman yun eh. Hindi niya yun tatanggapin.

Bret: Pero mama nama-

Mama Lene: Ano ba ako sa ‘yo Bret ha? Alam ko ang ginagawa ko.

Bret: Isang taong tagapag-alaga sa amin. Nagluluto ng mga pagkain! Aisshhht! Wala talagang matino sa bahay na ito. Aalis na talaga ako! Babalik lang ako pagnakita ko na yung bunny.

_________________________________________

            Papasok na sana si Devon sa practice room nila James nang makita niya si Patrick. Pumunta sila sa isang park para mag-usap.

Devon: Hindi ko talaga alam kung bakit ka nagkakaganito.

Patrick: Wala ito. Gusto ko lang mabalik ang dating nawala sa akin.

Devon: Patrick, kung gusto mo ulit akong iwan. Gawin mo na, katulad ng ginawa mo dati. Pero kung magkikita pa rin tayo ulit, yun ay dahil tinakda tayong maging magkaibigan. Kahit na ngayon ay magno-

Patrick: Kapag iniwasan mo pa ako, magpapakamatay talaga ako Devon. (sighed) Gusto ko na talagang magsimula ulit. Parang dati, nung naglalaro lang tayo, nagtatawanan. Gusto ko mabalik natin ‘yon sa dati. Kasama ka.

Devon: Patrick?

Patrick: Naaalala mo pa ba? Noong nasa grade six pa tayo, nung nahulog ka sa swing. Dun oh! (ngumuso sa may swing) Kailangan talaga kitang dalhin sa clinic. Natakot ako dahil baka anong nangyari sa iyo. Kulit kasi natin noon. Hay. (lumanghap ng hangin at sinandal ang ulo sa balikat ni Devon)

Devon: (nagulat) Uy!

Patrick: Ang tagal na ring gusto kong matulog ng ganito. Ang sarap. Matutulog na ako ha? (pumikit)

Devon: Hoy ano ba! Patrick! (hindi gumalaw si Patrick) (tumingin sa swing at inalala ang nangyari)

_________________________________________

Won't Go Home Without You – Maroon 5

http://www.youtube.com/watch?v=VlMEGBsw6j8

I asked her to stay
But she wouldn't listen
She left before I had the chance to say (Oh-oh)
The words that would mend
The things that were broken
But now it's far too late, she's gone away

Every night you cried yourself to sleep
Thinking: "Why does this happen to me?
Why does every moment have to be so hard?"
Hard to believe it

It's not over tonight
Just give me one more chance to make it right
I may not make it through the night
I won't go home without you

The taste of her breath, I'll never get over
The noises that she made kept me awake (Oh)
The weight of the things that remained unspoken
Built up so much it crushed us everyday

Every night you cried yourself to sleep
Thinking: "Why does this happen to me?
Why does every moment have to be so hard?"
Hard to believe it

It's not over tonight

Just give me one more chance to make it right
I may not make it through the night
I won't go home without you (Oh-oh-oh-oh)
 

Kyra: So sa mga bandang part na ito, lalagyan natin ng transition?

James: Yeah, we could remove the middle part if it’s not necessary. That would be better, right Becca?

Becca: Oo nga. Mas maganda. Teka, ulitin natin ah.

Devon: (nakaupo lang at nanonood) Mas maganda sana kung nandito si Patrick.

Yong: Yup. Mahirap talaga kapag walang bassist.

Becca: James, di mo ba talaga macontact si Pat?

James: He should be back soon. He must be suffering now.

Kyra: Siya lang ba ang nahihirapan? Kahit gaano pa kahirap yung sitwasyon niya, dapat iniisip din niya ang iba!

Devon: Kyra! (tumayo) Bakit? Hindi ba siya pwedeng magpahinga kahit sandali lang? Gusto niyang mapag-isa kaya hayaan na natin siya. Nakakapagod rin naman ang palaging nag-eensayo ah. Pabayaan nyo muna siya.

            Nainis na si Devon ngunit ng tumingin siya kay James bigla siyang ngumiti. Natakot si Devon na baka magduda si James sa kanya kaya nagreason out siya kaagad.

Devon: Ah, ibig ko lang namang sabihin na dapat din nating intindihin ang iba. Katulad niya, baka may pinagdadaanan rin siya ngayon. (ngumiti) (biglang nagring ang phone at tinignan) Ay naku! Nakalimutan ko! Magkikita pala kami ni Jenny. Sandali lang ha. (tumakbo papaalis)

James’ mind: (nakatingin lang kay Devon habang papaalis) What is going on with her? It seems like she’s hiding something from me? But what could it be?

_________________________________________

Devon: (naglalakad) Hello? (biglang huminto at may naririnig sa kabilang linya) (biglang tumakbo)

Devon’s mind: Ano kaya ang gagawin niya? Naku! Kinakabahan na ako!

 ________________________________________

WM: Oh ayan ha! Mahaba na yan! Kinilig ako sa restaurant scene ah! Anong say nyo? Sino sa tingin niyo ang tumawag kay Devs? Si Jenny ba talaga? ABANGAN! :)