"That Cookie Monster" (Chapter 13)

Nagulat si Devon dahil paglingon niya nakita niya agad si James. Hindi niya inaasahang pupunta rin ito sa bahay ni Patrick. Ayaw rin kasi niyang madamay pa ito. Hindi alam ni Devon kung paano ipapaliwanag ang lahat kay James. Yumuko lang siya at inantay si James na magsalita.

James: (tinignan si Devon na tila humihingi ng paliwanag) (tumingin sa nakatalikod na si Patrick at nagtaka) Looks like everyone knows each other well. Pat, you explain it. What’s the relationship between the two of you? And why is Bret reacting like that?

Devon: (agad dumipensa) Wala lang James. Nagkaroon lang sila ng konting away. Misunderstanding lang. (lumapit kay James) Tayo na ha? Alis na tayo, dun na lang tayo sa labas mag-usap. Halika na. (hinawakan si James at pilit hinila

palabas)

James: (agad hinila ang kamay) Why lie to me?

Devon: Hindi naman sa gan-

James: Devon (sighed) You better learn how to treat your friends properly.

Devon: Alam ko. Bsta, tara na. (hinila ulit si James)

James: (inalis pa rin ang kamay) Although I don’t know what’s going on, can you please teach your brother how to act properly? If this happens again, I won’t let it go easily. (tumingin kay Bret)

Devon: (lumapit kay Bret at hinila ito) Tara na Bret.

Bret: (di nagpahila) Bitawan mo nga ako ate! Ano ka ba? Ganun ka na lang ba talaga? Hahayaan mo na naman bang maulit ang mga iyon sa ‘yo? (hinarap si james) James, makinig kang mabuti. Sii Patrick, yang gago na yan. Naging kaibigan yan ng kapatid ko ng mahigit na sa 10 taon.

Devon: (nangingiyak) Bret! Tama na!

Bret: Tumahimik ka nga ate! 3 years ago, tinawagan niya ang mga kaibigan niya. Alam mo ba kung anong ginawa nila sa kapatid ko? Muntik na nila itong pinatay. Pinagtulungan siya ng mga ito. Muntik ng mamatay ang kapitid ko dahil sa hayop na iyan!

Devon: (sinampal si Bret) Hindi ba’t sinabi ko na sa iyong tumigil ka na! (umiiyak na)

James: (hindi makapaniwala sa narinig)

Bret: Ngayon, naiintindihan mo na ba kung ano ang nararamdaman ko at ni ate? Alam mo ba kung gaano kasakit ang iwan ka ng iyong pinaka-pinagkakatiwalaang kaibigan? Ngunit kahit ganoon pa man ang nangyari, ni minsan hindi nagtangkang maghiganti ang ate ko. Ewan ko ba’t anong meron ang lalaking iyan, at iniintindi pa rin siya ni ate. Pilit niyang sinasabi na kasalanan niya ang lahat, na siya ang may kagagawan ng lahat, na siya ang sumira sa buhay ni Patrick! Pero sa totoo lang naman, wala talagang kasalanan si ate. KAIBIGAN. Kung may tao man dito na hindi alam kung ano talagang ang pagiging isang tunay na kaibigan, yon ay ang hayop na ‘yan! (umalis bigla)

            Ngayon ay lubos na naiintindihan ni James kung bakit ganito na lang kung maka-react si Bret. Pero hindi pa rin niya lubos nauunawaan kung bakit nagsinungaling si Devon sa kanya. Hindi niya alam kung ano ang gagawin kina Patrick at Devon. Tumingin lang siya kay Patrick na nakatalikod pa rin at hindi man lang nagsalita. Tumingin rin siya kay Devon habang ito ay nakayuko lang at umiiyak. Bigla niyang hinila si Devon papaalis sa bahay ni Patrick.

_________________________________________

Nakayuko pa rin si Devon habang siya ay nakaupo sa isang bench malapit sa bahay nila James. Hiyang-hiya na siya kay James. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin kay James. Si James naman ay nakatayo at nakaharap lang kay Devon.  Hinihintay lang niya si Devon na magsalita. Hindi na kinaya ni James ang katahimikan kaya nagsalita na siya.

James: (sighed) I didn’t know you were having such a hard time. I’m really sorry.

Devon: Hindi. Kasalanan ko naman talaga eh. Ako rin naman kasi ang nagsumbong sa papa ni Patrick sa mga police. Wala akong kwentang kaibigan. Dahil sa akin nakulong ang kanyang papa at na-hospitalized pa ang kanyang ina. Kasalanan ko talaga kaya naging mesirable ang kanilang buhay. (biglang tinanggal ang kwintas na nasa leeg at iniabot kay James) Mabuti pang umalis na lang ako.

James: (hindi tinanggap ang kwintas) Devon.

Devon: Kunin mo na James.

James: I can’t do this. I can’t and I won’t.

Devon: (binaba na lang ang kamay) Si Patrick, marahil ay nalulungkot na siya ngayon. He must be feeling terrible now. Ikaw na lang ang natitirang kaibigan ni Patrick. (tumayo at kinuha ang kamay ni James) (inilagay ang kwintas sa kamay nito) Wag mo siyang pabayaan. Ikaw na lang ang inaasahan niya.

            Umalis si Devon pagkatapos ibinigay kay James ang kwintas. Naiwan si James na nagtataka at parang nakapako lang sa kanyang kinatatayuan. Hindi siya makapagsalita. Tinignan lang niya si Devon habang ito’y naglalakad papalayo sa kanya, papaalis sa kanyang buhay. Pakiramdam niya na may biglang nawalang napakamahalagang bagay sa kanya. He felt empty. Suddenly, he felt weird, as if something were about to burst inside him. He felt like his heart was torn out of his chest. He felt his heart stop beating, felt it shatter and sink all in that one split second when he thought he’d lost her forever.

[Random thought na nasa isip ni James]

Why do I feel this way?

I feel that there is something taken out of me.

Why do I feel shallowness, emptiness and pain?

Dude! Wake up!

You LOVE her!

You’ve fallen for her.

Am I going to lose her now?

Are you just gonna stand there and be miserable?

Are you just gonna let her slip away?

You better do something!

Go and get her back James!

_________________________________________

WM: Sorry kung maikli lang ang chapter na to. Gusto ko kasing bitinin kayo. Haha. Joke lang. Ano sa tingin niyo? Patapos na ba ang ff ko? Subaybayan niyo na lang ang mga next chaps para malaman ang sagot. Comments will be greatly appreciated. Salamat! :)