"That Cookie Monster" (Chapter 11)

            Nakatayo pa rin si Devon sa harap ng practice room nila James. Nagtatanong pa rin ang isip niya kung lalabas ba talaga sila ni James.

Devon’s mind: Bakit ang tagal niya? At bakit naman niya ako pinaghihintay? Sineryoso niya kaya yung mga sinabi ko kanina? Naku Devs tignan mo ngang pinasukan mo.

At sa wakas lumabas na din si James dala-dala ang kanyang gitara.

James: I’m sorry if you waited so long. We just brainstormed for awhile. (sweet smile na naman) Shall we go now? (at inoffer ang kanang kamay na tila aalalayan si Devon)

Devon: (medyo nabigla) Huh? Lalabas tayo? (dinedma ang kamay ni James)

James: (binaba ang kamay) Didn’t you say you want to go out with me? (nagtataka)

Devon: Ahm… Oo nga pero bi- (di natapos ang sinabi)

James: Okay then. What are you waiting for? Let’s go! (nakasmile ng sobra at hinila si Devon)

Devon: Wait James! (inalis ang kamay at huminto)

James: Anowh nah nahman? (nagtagalog si lolo!)

Devon: (nagulat) Wow! Tagalog yun ah! (biglang natuwa) Ah kasi… Saan naman tayo pupunta?

James: Anywhere you want. Oh I forgot. You lead the way. (sweet smile na naman)

Devon’s mind: Seryoso yata talaga itong si manong. Saan mo naman siya dadalhin? Wala ka namang alam na magandang pasyalan bukod sa mga malls. Puro ka kasi trabaho at karate.

Devon: Ahm James? Uwi na lang tayo. Wala kasi akong alam na magandang pasyalan.

James: Are you kidding me? You've been living here for years! Don't you really know any nice place to go out on a date?

Devon: (biglang napalunok sa huling salitang binanggit ni James) Eh di naman ako nakikipagdate eh.

James: Okay. My mom took us once in a very beautiful place a bit far away from here. But I know how to get there. We’ll just walk going to the main street and ride a jeepney. Surely it is a very good place for dating couples. Would that be okay for you? (parang niloloko si Devon at nag-naughty smile)

Devon: (walang nagawa kundi tumango na lang)

James: So it’s final! Let’s go! (hinawakan ang kamay ni Devon at nagsimulang maglakad)

Devon’s mind: Hoy girl bakit nakahold yung hand niya sa’yo ha?

Devon: (unti-unting inalis ang kamay)

James: (napansin ang ginagawa ni Devon) What are you doing? (mas lalo tuloy hinigpitan ang pagkahawak)

Devon: Kailangan ba talagang magholding hands?

James: Didn’t you say you want to?

Devon: (naalarma) HA? Sinabi ko ba yun?

James: (nagmeaningful look) You didn’t finish saying it. But I know that that is what you were really trying to say. (naughty smile ulit)

Devon: (deny kaagad) Hindi ah!

James: Whatever Devon. (hindi pinakawalan ang kamay)

_________________________________________

Nakarating na rin sila sa lugar na tinutukoy ni James…

Devon: (tuwang-tuwa sa nakikitang dagat habang magkahawak-kamay pa rin sila ni James) Wooowwww! Ang ganda naman dito James! Di ko alam may ganito pala malapit sa city. Ganda sobra!

James: (nakasmile lang kay Devon) Yeah. It’s good to sometimes go here and relax, together with your loved ones, with your friends.

Devon: (may naalala)

Devon’s mind: Wag mong sabihing namimiss mo siya? Gaga ka pala eh. Tinaboy ka na niya, ok? Erase erase! (pumikit sabay shinake-shake ang ulo)

James: Something wrong? Why did you do that?

Devon: Ah wala. May naalala lang ako.

James: May I know what it is? Or perhaps who?

Devon: Kaibigan ko lang. NOON. (idiniin ang pagkasabi ng huling salita)

James: You mean EX-friend? 

Devon: (nagsigh lang)

James: But why?

Devon: (hindi nagsalita)

James: (nagets na ang nafefeel ni Devon) Alright. (sighed) I won’t ask anymore. (naglungkot-lungkotan at binatawan ang kamay ni Devon) (tumingin sa kabilang direksyon)

Devon: (napansin ang biglang pagkalungkot ni James) Ay nagtagpo agad si manong?

            Sinundot-sundot ni Devon ang balikat ni James na parang nagpapapansin ngunit di man lang ito humarap. Hindi alam ni Devon na nakangiti pala si James habang nakaharap sa kabilang direksyon. Habang sinusundot niya ito ay pinipigil pala ng binata ang tumawa. Niloloko lang pala ni James si Devon.

Devon: Uy! Uy! Sorry na! Grabe ka naman. Di ka lang sinagot nagtampo agad.

James: (di pa rin umimik)

Devon: (nainis na) Hay naku! Bahala ka nga diyan! Uupo na ako! (nagsimulang maglakad ng…

James: Hahaha! (over kung makatawa)

Devon: (narinig ang pagtawa ni James at lumingon) Bwisit ka! Niloloko mo lang pala ako! Cokey! (tuluyang umalis at umupo sa isang bench)

James: (sinundan si Devon at umupo sa tabi nito)

Devon’s mind: Kulit talaga ng cokey na to. Nakainis! Sus! Kung di ka lang cute talagang iiwan kita dito kahit hindi ko alam ang daan pauwi.

Devon: O bakit ka nandiyan?

James: Can I not sit?

Devon: Ewan ko sa’yo. (tumingin sa kabilang direksyon)

James: (chuckles) (may kinuha sa bulsa at isinuot ito sa leeg ni Devon) This was given to me by my fans. They wanted me to give it to my girlfriend when I got one.

Devon: (nagulat nung una at muntik ng umilag) (tingnan ang kwintas na nakasabit sa leeg niya) Wow! Ang cute naman! Super cute! (nawala agad ang inis)

James: And this would be mine. (sinuot ang din ang sariling necklace)

James: Why don't we try to put this together. (itinabi ang ang dalawang kwintas)

Devon: Ang cute! Wala akong masabi kundi ang cute! Salamat James ah!

James: Anything for you. (sweet smile ulit)

_________________________________________

            Nagmamadaling tumakbo si Devon patungo sa isang inabandonang building. Nag-iwan lang kasi si Bret ng voice message sa phone niya mga ilang minuto na rin ang nagdaan. Ngayon lang niya ito narinig kaya hindi niya alam kung maabutan pa niya ang dalawa.

Bret’s voice msg: Gusto ko lang turuan ng leksyon yung gagong ‘yon. Hindi na talaga ako makapagpigil. Pumunta ka na lang kung gusto mong makita kung paano ko siya sisirain.

Devon: (habang tumatakbo ng mabilis) Bret! Sira ka talaga!

Devon’s mind: Naku! Paano na kung di ko sila maabutan? Wag naman sana Lord.

_________________________________________

WM: Sa wakes may Chapter 11 na! Yey! Comments will be very much appreciated. :) Nabitin ba kayo? Hahaha. Abangan ang chap 12!