"That Cookie Monster" (Chapter 12)

            Sinusuntok-suntok pa rin Bret si Patrick kahit na hindi ito lumalaban sa kanya. Galit na galit niya itong tinadyakan at binugbog. Hindi na kasi talaga siya makapagtimpi pa. Napag-alaman niya kasing kagagawan ni Patrick kung bakit nagkasugat si Devon. Alam na alam rin naman kasi niya ang naging nakaraan ng dalawang dating magkaibigan.

Bret: (habang nakatayo sa paanan ng nakahandusayng si Patrick) Ano ka ba talaga Patrick ha? Bakit ayaw mo pa ring lubayan ang kapatid ko? SUMAGOT KA! (lumapit at sinuntok ulit si Patrick sa mukha)

Devon: Tama na Bret!

Bret: (tumayo)  Tapos na ang lahat sa inyo ni ate. Pabayaan mo na siya pwede ba!? Hindi pa ba sapat sa iyo ang mga nangyari sa kanya noon? Binabalaan kita Patrick. Pag-inulit mo pa iyon sa kapatid ko, patawarin sana ako ng Diyos pero papatayin talaga kita! (akmang lalapit ulit kay Patrick)

Devon: (tumakbo at pinigilan si Bret) Tama na sabi eh!

Bret: Bakit mo pa rin ba pinagtatanggol ang gagong iyan ha?!

Devon: Umalis ka na Bret. Please umalis ka na.

Bret: (di makapaniwala sa sinabi ng kapatid) Aisht!

Devon: Kung nararapat na talagang mamatay ang gagong iyan. Ako dapat ang papatay sa kanya. Kaya umalis ka na. Alis!

Bret: (kahit galit pa ay umalis na rin)

Devon: (tinignan si Patrick habang pinipilit nitong tumayo) Patrick (nangingiyak-ngiyak na) Bakit ka ba ganyan? Bakit ba nagbago? Kaibigan kita. Magkaibigan tayo dati, Pat. (umiiyak na)

Patrick: Oo. Magkaibigan tayo, DATI. (diniin ang huling salita) Bago pa man nangyari ang lahat.

~FLASHBACK~

Police: Kung nadala niyo agad siya sa hospital, baka may tsyansa pa siyang mabuhay. Alam mo pala. Bakit di mo yung ginawa? (kaharap si Devon kasama ang isang matandang lalaki)

Lalaki: (sighed)

Patrick: (pumasok sa office ng police) Papa!

Devon: (lumingon at biglang napaluha nang makita si Patrick kasama ang mama nito)

~END OF FLASHBACK~

Patrick: Kaibigan. Kung iisipin mo, talagang nakakagaan ng loob. Pero maituturing mo pa bang kaibigan ang taong sumira sa iyong pamilya?

Devon: Bakit? Kung ikaw ang nasa posisyon ko, di ka rin ba magsusumbong sa mga police? Kung makakita ka ng isang batang nasagasaan at basta-basta na lang iniwan, di ka rin ba mag-rereport? Kakayanin ba ng konsensya mong hayaan na lang makatakas ang may kasalanan at pabayaan ang kawawang bata?

Patrick: (chuckles)

Devon: Hindi ko talaga alam na siya ang ama mo. (pinahid ang mga luha)

Patrick: Tigilan mo na nga yang pagsisinungaling mo. (tumayo at medyo ma-a-out of balance)

Devon: (inalalayan si Patrick) Ok ka lang? (nag-aalala pa rin)

Patrick: Bitawan mo ako. (inalis ang kamay) (naglakad papaalis) (huminto) Hayaan mong sabihin ko ulit ito sa’yo, lubayan mo si James. Ayokong makita kitang masaya. Naiintindihan mo ba? (umalis at bumaba na sa stairs) (nakasalubong ang mga lalaking umaway kay Devon)

Guy 1: Kasalanan natin toh (nakita si Patrick na may maraming sugat) Bakit? Tapos na ba ang away?

Guy 2: Hay. Tapos na. Sayang di natin na ipagtanggol si Patrick.

Patrick: Hoy kayong tatlo. Sino bang may sabing gawin niyo yun?

Guy 3: Huh? Patrick, ano bang nangyayari sa ‘yo? May utang ka sa amin ha. Nasaktan na namin siya. (umakbay kay Patrick)

Patrick: Tumigil nga kayo! (tinanggal ang kamay) Kapag sinaktan ni’yo siya ulit, ako ang makakalaban ninyo. (umalis)

            Narinig ni Devon ang mga sinabi ni Patrick. Hindi pala inutusan ni Patrick ang mga lalaki para saktan siya. Nabuhayan siya kaunti ng loob dahil kahit masakit ang mga sinabi ni Patrick sa kanya kanina, may katititing na pag-alala pala itong natitira para sa kanya.

Devon’s mind: Wag kang magpakahappy. Baka gusto lang niyang siya mismo ang manakit sa’yo.

_________________________________________

            Nakaharap si Patrick sa isang lawa na minsan ng napuntahan nila ni Devon. Tinitigan lang niya ang larawan nila noon kung saan nandoon sila sa may lawa. Hindi pa rin niya maitatangi sa sarili na mahalaga pa rin si Devon sa kanya. Si Devon lang ang tanging naging kaibigan niya simula bata pa.

            Si Devon naman ay sinusubukang macontact si Patrick sa phone nito. Ngunit hindi naman ito sumasagot.

_________________________________________

Kinabukasan…

Bret: Binatawan mo ako ate! Bakit ba ang taas ng hagdanang ito! Arggg! Nakakainis ka talaga! Siya ang may kasalanan kaya bakit ako hihingi ng tawad?

Devon: (hinila-hila si Bret) Tumahimik ka nga! Ikaw ang may kasalan hindi siya!

            Nang makarating sa pintuan ang kumatok agad si Devon ngunit walang bumukas ng pinto. Kumatok ulit si Devon.

Bret: Hay naku! Wala siya. (kumatok ulit si Devon) Kulit! Wala nga siya, umuwi na tayo.

Devon: Patrick!

            Bumukas ang pinto at nakita ni Devon si Patrick. Pumasok kaagad sila kahit hindi naman sinabihan ni Patrick. Nakita ni Devon ang family picture nina Patrick. Parang may tinik na biglang tumusok sa kanyang puso. Nakokonsensya rin naman siya sa ginawa niya noon. Ngunit gaya ng sabi ni Bret noon, wala siyang dapat pagsisihan dahil ginawa lang niya ang nararapat.

Patrick: (itinapon ang water bottle sa family picture)

Devon: (napalunok sa takot) Nandito si Bret para humingi ng tawad) Natanggap mo ba yung message ko? (kunkulit si Bret)

Bret: Aisht! Pasensya ka na kahapon. (napilitan kahit ayaw)

Patrick: Ano pa ba ang silbi ng paghingi mo ng tawad?

Bret: Ano? Akala mo ba gusto ko talagang pumunta dito? Pinilit lang ak-

Devon: Makinig ka naman Patrick. Nandito lang kami para humingi ng tawad.

Patrick: Talaga? Kung ganoon umalis na kayo. Ayoko nang makita ang pagpupukha ninyong dalawa.

Bret: Gusto mo ba talagang mamatay? (nagagalit na) Kung hindi mo naman sinaktan ang kapitid ko noon, di naman ‘to mangyaya- (di nakatapos magsalita)

Voice: (biglang nagbut-in) So this is today’s important meeting?

_________________________________________

WM: Waaaa! Parating na ako, este si ______ . Hulaan niyo. wahaha. Kahit ako naeexcite magsulat. Magkakaalaman na! ABANGAN! :)