"That Cookie Monster" (Chapter 15)

            Mabilis na tumatakbo si Devon habang hinahabol din ang hininga. Hindi niya alam kung maabutan pa niya ito. Kinakabahan na talaga siya sa gagawin ng binata. Nang marating na niya ang pinakamataas na floor nakita niya si Patrick na nakaupo sa pinakadulo nito na tila nagpapahangin lang. Hindi alam ni Devon kung ano ang tumatakbo sa isipan ni Patrick. Natatakot siyang baka ito ay bigla na lang tumalon.

Devon: (unti-unting lumapit) Pat! Ano bang ginagawa mo diyan? (kinakabahan)

Patrick: (biglang tumayo at muntik ng ma-out of balance)

Devon: Patrick! Huwag! Ano ka ba?! Bumaba ka na nga! (nangingiyak na sa takot)

Patrick: (di nakinig) Si mama… Kahit nandyan pa siya, para ring namang wala. Pakiramdam ko, wala na akong silbi. Gusto ko nang mawala. Gusto ko nang mamatay.

Devon: Patrick naman.

Patrick: Bakit ba ganito? Bakit ako? Bakit ang pamilya ko pa?

Devon: (umiiyak na) Sorry Patrick. Sorry na talaga. Kasalanan ko ang lahat at inaamin ko iyon. Magiging okay rin ang lahat Pat. Gagaling ang mama mo. Sasamahan kitang pumunta sa hospital. Bibisitahin natin siya, okay?

Patrick: Hindi. Hindi mo naiintindihan ang nararamdaman ko. Ang pakiramdam na mas maganda ang mamatay na lang kaysa sa mabuhay pa. Wala na akong dahilan pa para mabuhay. Wala na si papa, si mama. Nag-iisa na lang ako! Ngayon, wala na akong karamay. Wala na akong matatakbuhan pa.

Devon: Nandito pa naman ako di bah? Tutulungan kita Pat. Nandito naman ako palagi eh. Kaibigan mo ako! Di bah ikaw na mismo ang nagsabing gusto mong magsimula ulit? Sasamahan kita. Gagawin natin ang lahat para maging masaya.

Patrick: (tumingin lang sa mga ulap)

Devon: Paano na ang mama at papa mo kapag wala ka na? Paano na ako? Patrick, kung mamatay ka, mamatay din ako!

Patrick: (lumingon kay Devon)

Devon: Halika na. (inabot ang kamay) Pat, bumaba ka na. Pinapangako ko sa iyo, hinding-hindi kita iiwan. Kapag kailangan mo ako, dadating ako agad. Sige na please. (unti-unting lumapit kay Pat) Maniwala ka sa akin.

Patrick: (tumingin kay Devon)

Patrick’s mind: Kailangan mo siya Pat. (unti-unting inabot rin ang kamay at bumaba na rin)

Devon: (biglang natumba) Bigyan mo ako ng isang linggo. Isang linggo lang, okay? (umiiyak ng todo)

Patrick: (lumuhod at niyakap si Devon)

________________________________________

            Habang nagpra-pratice sila James sa room ay pumasok si Devon ng masayang-masaya. Kumaway kaagad si James ng makita si Devon.

Becca: Hey, break muna?

Kyra: Sige. Para mapag-aralan muna ni Sophia yung kanta.

Sophia: Paano nga ba toh? Tama ba? (pinapatugtog yung bass guitar)

Devon: (lumapit kay James)

James: Hi Devs! (binaba ang gitara) Shouldn’t you be in school at this time?

Devon: Huh? Ah Oo. Pinauwi na kasi kami ng teacher eh. Wala daw siyang maidiscuss. (ngumiti)

James: (chuckles) Let me introduce you to our new bassist. This is Sophia. Sophia, this is Devon, my- Ahhmm… (tumingin kay Devon)

Devon’s mind: Ano na naman kayang nasa kokote ng gagong ito? (nakasimangot)

James: Kidding. (pinisil ang balikat ni Devs) My girlfriend.

Sophia: Nice to meet you Devon.

Devon: Ako rin. Nice to meet you. (ngumiti) (lalo pang lumapit kay James) Labas tayo James. Maganda ang weather ngayon. Di masyadong mainit. (lumambing bigla eh?)

James: I can’t. I have to practice. Just bear with me a little more, kay?

Devon: (hinawakan ang braso ni James) Sige na. Labas na tayo. Kahit sandali lang. Please? (nagpapacute)

Kyra: Devs, hindi ba’t sinabi ni James na hindi pwede? Anim na araw na lang ang natitira sa amin para magpractice.

Devon: Kyra, wag ka ngang makialam.

James: Devon. (parang pinagsabihan)

Devon: Sorry na. Gusto ko lang naman kasing lumabas eh. Kung ayaw, di wag. (naglakad papaalis)

Becca: Sige na, umalis na kayo James. Parang umuwi talaga siya ng maaga para lang sa ‘yo.

James: But Bec-

Becca: Okay lang naman. Pagtutuunan muna namin ng pansin itong si Sophia. Wala ka namang problema sa pagkanta mo eh. Si Sophia na lang ang medyo sablay pa.

________________________________________

            Pumunta sila James sa isang mall at nanood ng sine. Nagtalo pa sila kung anong papanoorin nilang movie. Magkaiba kasi ang gusto nila. Ang isa gusto ng horror, ang isa naman gusto yung romantic.

Devon: Horror sabi eh! Corny kaya pag may love story. Tska predictable yung mga nangyayari kapag tungkol sa love. Expected rin naman kasing magkakatuluyan pa rin ang dalawang bida sa bandang huli. Gusto ko horror! Horror! Horror! (itinaas ang kamay na parang nagra-rally)

James: I say we watch a romantic movie. We are a couple, right? So it’s better if we watch movie about love. Agree or disagree?

Devon: Disagree pa rin. Eh sinong nagyaya para lumabas tayo? Di bah ako? Kaya ako ang pipili kung ano ang papanoorin natin. Wag ka nang umangal!

James: Oh no! That’s not it Devs! You maybe are the one who invited me to go out. But I’ll ask you this, who gets to pay for the 2 tickets? (nag-smirk)

Devon: (sumimangot bigla) Ikaw.

James: So I’ll be the one to choose the movie that we’ll watch.

Devon: Pero-

James: (tinakpan ang bibig ni Devon) Don’t argue anymore. It’s Final! Romantic Movie!

Devon’s mind: Sinong mag-eenjoy nyan? Panget kaya. Bahala ka. Matutulog na lang ako.

            Habang nanonood sila sa movie na napili ni James, magkahawak ang kanilang mga kamay. Kung minsan lumilingon si James kay Devon para tignan kung naaliw ba ito sa pelikula. Meron din namang nakakatawang part sa movie kaya kung minsan tumatawa si James habang si Devon ay pilit pinipigil ang tawa para kunwaring di siya natutuwa sa movie. Inaantay lang ni Devon na sabihin ni James na manood na lang sila ng ibang pelikula. Pero natapos na lang ang pelikula hindi niya ito narinig mula kay James.

James: The movie was fun and its story was great! It was kinda more like of a comedy movie than a romantic one. Choosing it was not a mistake! (lumingon kay Devon) Right, Devs?

Devon: Right ka dyan. Panget nga eh. Di na talaga ako manonood ng movie kasama ka.

James: Owz? You think so? I saw you smiling once!

Devon: Baka nakasmile lang ako non kasi nakakatawa kang tumawa. Parang bakla.

James: Who are you kidding Devs? Me or yourself? I know you liked it. (ngumiti)

Devon: Ewan ko sa ‘yo. Punta na nga lang tayo sa park. Maglalaro na lang ako.

James: Fine kiddie.

________________________________________

            At pumunta nga sila sa park. Naglaro sila na parang bata, naghabulan pa. Buti naman at nag-iba na rin ang mood ni Devon matapos makapaglaro sa park. Mahilig kasi itong maglaro kahit dalaga na. Hindi pa rin siya napapagod sa paglalaro ng mga slides, swings at kahit yung mga monkey bars. Napagkasunduan nilang pumunta rin sa isang bazaar pagkatapos maglaro sa park. Habang naglalakad papunta sa bazaar…

Devon: (nasa likuran ni James) Bakit ayaw mong ipadala sa akin yung gitara mo?

James: You don’t understand, do you?

Devon: Ang alin?

James’ mind: I love you. I care for you.

James: Nothing. (tumingin sa ibang direksyon) Oh! It’s cosplay!

James:(tumakbo papunta sa cosplay event) Oh! There is Rukia Kuchiki and Isane Kotetsu! Where’s Ichigo Kurosaki? (naglibot-libot) Oh there he is! Bleach! I miss watching that anime! Devon, it’s cool right? (lumingon ngunit wala si Devon)

Devon: (naglalaro ng mga collectibles ng iba't-ibang characters) Ganda! Cute naman nito!

James: (nakita si Devon at pinuntahan) Is there a Cookie Monster head mask here? (naghanap) You’ll look really good if you wear it.

Devon: Anong sabi mo?! Gusto mo upakan kita?

James: Haha. (tumakbo)

Devon: (hinabol si James)

            Hindi na natuloy ang pagpunta sana nina James sa bazaar. Tumuloy na lang sila sa dati nilang pinuntahan, yung malapit sa dagat. Sabay nilang pinanood ang paglubog ng araw.

________________________________________

Sa school ni Devon…

Jenny: Para naman walang problema sa ‘yo ah. Di ka naman mainit. (hinawakan ang kamay ni Devon)

Devon: (nagmamadaling niligpit ang mga gamit) Sabihin mo na lang kay prof na masakit ang tiyan ko. Mga limang araw lang naman eh.

Jenny: Wow. Galing naman niyan. Limang araw na masakit ang tiyan? Grabeh ka Devs ha!

Devon: Ah basta! Ikaw na ang bahalang magpalusot. (naglakad palabas ng pintuan ng silid)

Jenny: Uy Devon! Naman eh!

Jenny’s mind: Bakit kaya siya ganun ngayon? Di naman siya ganito dati ah. Hay naku! Devon talaga, pinapasakit ulo ko! Mag-absent rin kaya ako? Haha

________________________________________

WM: Oh ayan! Sumakit na ulo ko! Haha. Pasenxa na kung bitin ulit. Ganyan talaga ang mga FF nagpapabitin. Anong say nyo sa Chapter ngayon? Medyo mahaba yan ah. Hehe. Pakifollow po yung blog tska comments na rin. Thanks sa lahat ng readers!

Anong nangyayari kay Devon? Bakit kaya siya nagkaka-ganyan? ABANGAN! :)